Czy zostając ateistąautomatycznie wyrażam brakszacunku dla moich przodków? Jest to dość kłopotliwa kwestia, ponieważ takwłaśnie sugerują ateistom wierzący członkowie ich rodzin, co częstosprawia wrażenie emocjonalnego szantażu, może nie perfidnego, ponieważ nie kryjesię za tym głęboka refleksja, ale jednak szantażu. Warto powiedzieć głośno, że niewiara nie ma nic wspólnego z brakiemszacunku wobec wierzących - czy to z rodziny, czy spoza jej kręgu.
Jako prawnik pani Blair powinna być w stanie odróżnić niedopuszczalne następstwo wydawania łagodniejszych wyroków wierzącym dlatego, że są wierzącymi; z czego wynika, że niewierzący powinni otrzymywać mniej łagodne wyroki. Gdyby wydając wyrok na osobę, o której wiedziałaby, że jest niereligijna, powiedziała - dwukrotnie - "Zastosuję pełną karę przewidzianą prawem w oparciu o fakt, że nie jest pan osobą religijną" zasługiwałaby na nie mniejsze oburzenie, niż to, które wywołała, z tej prostej przyczyny, że jest to logiczna odwrotność tego, co rzeczywiście powiedziała, i byłoby to równie nieakceptowane.
Technikę wyciągania kolorów ze skamieniałychmelanosomów jako pierwszy opracował Jakob Vinther z Uniwersytetu Yale. Użył jej do pokazania, że pióra ptaków pochodzące z okresu kredy mają prawdopodobnie czarne i białe paski, a następnie, że inne skamieniałe pióra mają opalizujący, szpakowaty połysk. Były to jednak przyczynkowe publikacje, nawet ubiegłotygodniowa publikacja o kolorach Sinosauropteryxa oparta była na badaniu fragmentów jednego osobnika.
Słabość, której zdarzyła się pomyłka szukała winnego. Strach zmuszał słabość doskrycia się za wielkim i silnym winnym, ale żeby mogła zrzucić na niego winę,winny musiał być silny i wielki, tak, aby słabość mogła oczyścić swe sumienieprzekonaniem, że przeciwko takiemu silnemu winnemu nikt i nic nie miałoby szans,winy więc praktycznie nie ma. Wtedy staje się uzasadniona próba odrzuceniaodpowiedzialności i konsekwencji. Można winnym zrobić ciało z jego potrzebami,można w ogóle wyolbrzymiać wszystkie napotykane przeszkody: te które sięprzeszło, aby podnieść rangę swego działania i nadać mu znamiona zwycięstwa, tektórych nie udało się usunąć, wyolbrzymić tak, aby porażka człowieka nieumniejszała.
23 maja 1944 roku wiceprezydent USAHenry Wallace wybrał się na Kołymę - zespół łagrów sowieckich, znany z tego, żeniewielu było dane go przeżyć. Po powrocie doUSA, w książce Soviet Asia Mission pisał: "Naród rosyjski i amerykańskiinstynktownie lubią się nawzajem. Ani Rosjanie, ani Amerykanie nie chcąposługiwać się nowoczesną techniką jako narzędziem wojny. Pragną jedyniepodnosić swój poziom życia i nie chcą eksploatować innych narodów".Jak to możliwe, że wiceprezydent (z prezydentem wcale nie było lepiej)najpotężniejszego państwa na świecie tak łatwo dał się nabrać sowieckiejpropagandzie? Co skłoniło tysiące innych by uwierzyć w mit ojczyzny proletariatui zanegować brutalną prawdę o jego ciemnej stronie? Odpowiedzi na te i innepytania dostarcza znakomita książka polskiego uczonego, wykładającego w Stanach- Dariusza Tołczyka pod tytułem Gułag w oczach Zachodu.
Jeffrey Herf, profesor współczesnej historii Europy na University of Maryland, CollegePark, napisał niedawno książkę Nazi Propaganda for the Arab World,opublikowną przez Yale University Press. W 2006 r. opublikował książkę The Jewish Enemy: Nazi Propaganda during World War II and the Holocaust. Egipska dziennikarka,Soha ElSaman, przeprowadziła rozmowę z Herfem dla egipskiego dziennika "Al-MasryAl-Youm", żeby przedyskutować jego najnowszą publikację.
Filozofianeopozytywizmu jest szczególnym poglądem na poznanie i filozofię, a także nazespół postulatów na temat sposobu uprawiania nauki. Jej korzenie sięgają do starożytności(Protagoras, epikurejczycy), jednak za głównych jej prekursorów uważa sięG. Berkeleya, D. Hume'a, J. St. Milla, E. Macha i R. Avenariusa. W niektórychkwestiach neopozytywiści XX w. tylko częściowo zmienili rezultaty, do jakichdoszli angielscy empiryści XVIII w.. Ogólne założenia i nastawienie badawczeneopozytywistów wywarły duży wpływ na rozwój polskiej filozofii okresumiędzywojennego, a w konsekwencji także na lata powojenne.
Ta organizacja jest drogocenna dla mnie i dla milionów innych ludzi, włącznie zwielu tysiącami mężczyzn i kobiet, którzy byli i są więzieni i maltretowani zpowodu swojej odwagi jako dysydenci, i którzy odzyskali wolność dziękiniestrudzonej pracy Amnesty International. Tak więc informacja o jej degradacjii polityzacji oznacza informację o kryzysie moralnym, który ma globalnekonsekwencje.